Kinderen
Iedere volwassene draagt zijn kindertijd voor het leven met zich mee. Dat kind in ons kan in eerste instantie het leven alleen tegemoet treden met de voorbeelden die het thuis heeft meegekregen. Dit wil zeggen: als alle fases op een gezonde en natuurlijke manier zijn ervaren en doorleefd is er niets aan de hand. Maar als een kind door omstandigheden thuis te vroeg de rol van volwassene krijgt toebedeeld en wanneer kritiek, vijandigheid, schaamte, kortom afwijzing dagelijkse kost zijn, dan worden deze als een drug voor het kind. Het kan dan niet meer zonder en het zal via zijn eigen gedrag, desnoods via (psychisch) geweld continu negatieve reacties in de buitenwereld uitlokken. Om de doodeenvoudige reden dat het kind niet anders kent en dus nodig heeft.
Kinderen leren van hun leven
| Als een kind opgroeit met kritiek leert het veroordelen | Als een kind geprezen wordt leert het waarderen |
| Als een kind opgroeit met vijandigheid leert het vechten | Als een kind eerlijk behandeld wordt leert het rechtvaardigheid |
| Als een kind belachelijk wordt gemaakt leert het verlegen te zijn | Als een kind veilig opgroeit leert het vertrouwen te hebben |
| Als een kind zich moet schamen leert het zich schuldig te voelen | Als een kind goedkeuring krijgt leert het zichzelf te waarderen |
| Als een kind opgroeit met verdraagzaamheid leert het geduldig te zijn | Als een kind acceptatie en vriendschap ervaart leert het liefde in de wereld vinden |
| Als een kind opgroeit met aanmoediging leert het zelfvertrouwen | Als een kind opgroeit met liefde leert het liefde |
| ‘Anoniem’ |
Onderzoek heeft in de afgelopen jaren reeds uitgewezen dat gedrag niet zomaar valt te veranderen en als er verder weinig of niets is ondernomen dan is vaak tijdens de puberjaren het hek helemaal van de dam, met alle gevolgen van dien. Op school leren kinderen rekenen, taal, geschiedenis, aardrijkskunde, enzovoort. Maar hoe zit het met het leren luisteren naar het eigen gevoel, het leren luisteren naar elkaar en rekening houden met de gevoelens van een ander kind? Hoe leert een kind zijn of haar intuïtie te ontwikkelen? Wat vinden kinderen van wat de grote mensen in deze wereld tentoonspreiden? Kortom hoe zit het met hun mening? Kinderen weten vaak heel goed waar het om gaat, maar krijgen weinig kans om te spreken. Voor we het weten zitten ook zij weer vast in het harnas van de maatschappij. Wij kunnen nog veel leren van de echtheid waarmee zij zaken aangaan. Als wij de kinderen van de toekomst een kans geven om buiten de harde wereld waarin zij opgroeien een andere werkelijkheid te laten zien, zal er meer begrip voor elkaar komen. Een werkelijkheid waar de maatschappij eisen stelt zoals: kennis vanuit de wetenschap, carrière maken, de top bereiken. Onze kinderen ‘hebben’ niet alleen de toekomst, zij ‘zijn’ de toekomst en die ziet er op dit moment niet zo rooskleurig uit.
Laat kinderen zo jong mogelijk echt meepraten, zij zullen zich daardoor gerespecteerd voelen en op hun beurt spelenderwijs weer respect leren opbrengen voor de ander. Het gesprek met kinderen aangaan en vragen stellen zorgt op creatieve wijze dat zij hun eigen antwoorden vinden en zichzelf vragen gaan stellen. Een kind dat hier zo vroeg mogelijk mee in aanraking komt, zal zichzelf onmiddellijk in zo’n benadering herkennen. Ieder mens maakt namelijk de ‘waarom is dit en waarom is dat’ fase door, en wat is er nu mooier dan om daar meteen op in te springen en het kind op die manier spelenderwijs rekening te leren houden met de ander. Vraag een kind waarom het bepaalde uitlatingen doet en of het begrijpt welke consequenties bepaalde handelingen hebben. Het leert daarmee verantwoording te nemen voor zijn daden. Neem kinderen serieus! Alleen zo zijn we met elkaar in staat om de samenleving weer leefbaar te maken.